Krytycznie

Tarnobrzeg okryty żałobą - filmy

2010-04-17T11:45:00.002+02:00

Prywatna Lista Przebojów - gdy mnie jeszcze nie było, albo byłem bardzo mały

2009-07-10T21:34:00.004+02:00

Fakt, faktem, albo mnie było na świecie, albo byłem bardzo mały... Jednak od małego poznawałem co najlepsze w polskiej muzyce, i stąd subiektywna lista przebojów.

Pozycja pierwsza: Marek Grechuta - "Dni, których nie znamy"

Pozycja druga: Lady Pank - "Kryzysowa Narzeczona"

Pozycja trzecia: Jacek Kaczmarski - "Mury"

Pozycja czwarta: Kombi - "Nasze randez vous"

Pozycja piąta: Urszula - "Luz blues..."

Pozycja szósta: Budka Suflera - "Za ostatni grosz"

Pozycja siódma: Perfect - "Chcemy być sobą"

Pozycja ósma: Lady Pank - "Zawsze tam gdzie Ty"

Pozycja dziewiąta: Republika - "Biała Flaga"

Pozycja dziesiąta: Wanda i Banda - "Hi Fi"

Pozycja dziesiąta: Maryla Rodowicz - "Małgośka"

Sing For The Moment

2009-06-22T20:16:00.001+02:00

No to w rytmie Eminema nadrabianie zaległości ...

Kill Me

2009-06-12T19:27:00.001+02:00

Spodobało się zwłaszcza w wykonaniu tarnobrzeskiego Exsilium.

Ucieczka

2009-05-31T11:15:00.001+02:00

Przez kilka zawirowań w życiu zawodowym opuściłem się w pisaniu, ale już wszystko jest na prostej startowej, zatem ...

Jedna sekunda

2009-05-23T16:28:00.003+02:00

Rzut w ostatniej sekundzie to jest to. Tylko wyskakujesz, nie patrzysz gdzie jest przeciwnik, rzucasz ... a sekunda wydaje się być co najmniej minutą ... Piłka leci i ...

I love this game.

Przebudzenie

2009-05-20T20:31:00.001+02:00

Stare, ale jare ... Bardzo dobry kawałek.

I coś współczesnego ...

20.000 meilen

2009-05-14T20:02:00.001+02:00

Każdy z nas ma do przebycia drogę. Tylko od nas samych zależy, czy na jej końcu, będziemy mogli spojrzeć w lustro ...

IRA

2009-05-12T21:49:00.000+02:00

Już jutro na Placu Bartosza Głowackiego ... godzina 20:00.

Pamiętam

2009-05-08T22:31:00.001+02:00

Dni chwały

2009-05-08T10:19:00.002+02:00

Marcin Gortat

2009-05-02T22:39:00.001+02:00

Pracowitość i talent, równa się wynik.

Przerwa

2009-04-21T20:02:00.002+02:00

Gdy kładziesz się spać po zorganizowaniu koncertu, zbiórki, festiwalu, mówisz po cichu: na co to wszystko, straciłeś tyle nerwów, wykonałeś milion połączeń telefonicznych, wychodziłeś setki kilometrów i ... udało się albo i nie. W głębi serca mówisz koniec, to już ostatni raz, wtedy budzisz się rano i nie rezygnujesz, tylko myślisz o następnej inicjatywie.

Trance:

Jako, że troszeczkę się tego nazbierało z największą przyjemnością udam się na krótki urlop. Brzozów wita, a kolejne wpisy pojawią się dopiero w następnym tygodniu.

Pozdrawiam i do szczęśliwego zobaczenia.

Zapowiedzi i podziękowania

2009-04-21T19:46:00.002+02:00

Wydarzenia w Gdańsku, "karnawał" Solidarności, stan wojenny ... Trudno zrozumieć wydarzenia roku '89 bez choćby elementarnej wiedzy z zakresu wydarzeń początku lat osiemdziesiątych w Polsce.
Tarnobrzeskie Stowarzyszenie Kulturalne, Muzeum Historyczne Miasta Tarnobrzega oraz projektq.pl zaprasza na kolejne "Spotkania z pasją" - 2 maja 2009 roku o godz. 17:00 w Zamku Dzikowskim. Posłuchajmy świadków tamtych wydarzeń: dr Tadeusz Zych - podbudowa historyczna lat osiemdziesiątych oraz Krzysztof Wianecki (Stowarzyszenie Osób Represjonowanych Hrubieszów '81) - działania podziemia, pokaz sprzętu do produkcji bibuły. Wstęp wolny!

WIELKIE DZIĘKI ... początki są trudne, ale jak na tak okrojoną formę publicznej zbiórki pieniędzy, wynik jest dobry ... 3423,03 zł i 1 USD. Tyle trafi na razie na konto Fundacji Ciepło i Serce, pomagającej Mateuszowi Batorze.

Nie wiem komu mam dziękować, ale ... dziękuję: za gościnę organizatorom Festivalu Tolerancji oraz Olkowi Furmanowi ze Szkoły Tańca Samba (Tarnobrzeska Gala Taneczna); Ojcu Przeorowi Pawłowi Barszczewskiemu - Klasztor OO Dominikanów za pomoc w informacji o naszej zbiórce; wolontariuszką oraz wolontariuszom z Tarnobrzeskiego Stowarzyszenia Kulturalnego, Tarnobrzeskiej Drużyny Harcerskiej Wrzosowisko, Związkowi Strzelec, dziewczętom z Miasta Aniołów oraz Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 im. Bartosza Głowackiego w Tarnobrzegu, dyrekcji Ośrodka Sportu i Rekreacji Wisła w Tarnobrzegu za udostępnienie sceny, dachu oraz namiotów. I na końcu wielkie dzięki dla każdego kto dał coś od siebie, aby pomóc Mateuszowi.

Ostateczna rozgrywka

2009-04-21T09:24:00.001+02:00

Zatem zaczynamy ...

Dark Knight

2009-04-20T21:13:00.001+02:00

To miasto zasługuje na bohatera ...

Śpiąca kultura

2009-04-14T23:20:00.003+02:00

Czy wraz ze zmianami stylu życia, a raczej toku naszej pracy, zmienia się dostępność do najważniejszych dóbr kultury? Niestety nie. Okazuje się, że coraz rzadziej chodzimy do muzeów, teatru, czy nawet sal koncertowych. Dlaczego?

W ubiegłym tygodniu przeczytałem bardzo ciekawy artykuł w Polityce, autorstwa Zdzisława Pietrasika. Redaktor Zdzisław Pietrasik nie doszukuje się niskiej frekwencji i braku gustów, nie w ekonomii, ale w niedostosowaniu godzin otwarcia instytucji kultury do godzin pracy, zwykłego Kowalskiego. Nie wszyscy kończą dzień w pracy o 16:00, jak bywało kiedyś. Przykład za artykułem: Tymczasem wiele wartościowych imprez, planuje się tak, jakby nic się nie zmieniło. Przykład z ostatnich dni. W Warszawie trwa Festiwal Beethovenowski, cieszący się ogromnym powodzeniem. Na 19:30 trudno się dostać, ale dla kogo są koncerty odbywające się w Zamku Królewskim o godzinie 17:00. (..)- Tygodnik Polityka, nr 15 (2700) z 11 kwietnia 2009 roku: Muza chce spać!- Zdzisław Pietrasik, str. 64. Zatem czy to ludzie są dla instytucji kultury, czy może to instytucje są stworzone dla ludzie? Odpowiedź jest chyba bardzo prosta.

Jak jest w muzeach? Muzeum Narodowe, placówka niezwykle ważna i istotna dla każdego Polaka, otwarta od godziny 10:00 do 16:00. Takich przykładów jest wiele, aczkolwiek zdarzają się wyjątki od reguły i na przykład: Noc Muzeów, lokalnie, korekta godzin otwarcia Muzeum Historycznego Miasta Tarnobrzega, Muzeum Regionalnego w Stalowej Woli (zwłaszcza sobota, niedziela), no i zwykła, szczera otwartość na inicjatywy takie jak Spotkania z Pasją (które notabene teraz odbędą się 2 maja 2009 roku, godz. 17:00). (...) Przeczytaj na projektq.pl.

Wesołego Alleluja

2009-04-10T22:36:00.004+02:00

"Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem!
Kto we Mnie wierzy, chociażby umarł, żyć będzie.
A każdy, kto żyje we Mnie, nigdy nie umrze."

Zdrowych, wesołych Świąt Wielkanocnych, radości, smacznego święconego jajka, mokrego dyngusa i mnóstwa wiosennego słońca.
Niech Paschalne światło Chrystusa rozjaśni serce i napełni wszelkim dobrem i miłością a nadzieja niech towarzyszy wszystkim poczynaniom na chwałę naszego Pana.
Maryja, Matka Paschalnej nadziei niech towarzyszy i niech ogarnie matczyną dłonią wszystkie codzienne sprawy.

Wesołych i spokojnych Świąt.

Życzy: Grzegorz Lipiec

Zbiórka

2009-04-10T12:33:00.000+02:00

Mateusz Batora, młody, zdolny i niezwykle aktywny uczeń Gimnazjum nr 1 w Tarnobrzegu, zachorował na grypę, która zniszczyła jego serce (zapalenie mięśnia sercowego) i teraz nie może normalnie funkcjonować w społeczeństwie. Tarnobrzeskie Stowarzyszenie Kulturalne, Drużyna Harcerska Wrzosowisko oraz Strzelec Tarnobrzeg, rozpoczynają 18 kwietnia, zbiórkę pieniędzy na pomoc dla Mateusza po przeszczepie serca, który jest jedyną szansą na powrót do zdrowia nastolatka. Już jesteśmy po rozmowach z wieloma instytucjami, i na pewno nasi wolontariusze pojawią się w trakcie: Tarnobrzeskiej Gali Tanecznej – organizowanej przez Szkołę Tańca Samba oraz na Placu Bartosza Głowackiego podczas niedzielnego Festivalu Tolerancji (12:00-18:00), a jest to dopiero początek ...

Przypomnijmy, że już teraz możecie pomóc Mateuszowi, przekazując 1% swojego dochodu Fundacji Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością i Parafii Pod Wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Tarnobrzegu - "Ciepło i Serce", dopisując imię i nazwisko chłopaka. KRS (konieczny do zaznaczenia OPP w druku PIT): 0000271640. Numer konta to: 98 9434 0002 2001 1000 0560 0001.

The Wicker Man

2009-04-09T17:46:00.000+02:00

Po godzinach

2009-04-08T20:47:00.004+02:00

Z raportów o stanie kultury w Polsce wynika niezbicie, iż rodacy chodzą dziś rzadziej do muzeów i teatrów, nie wspominając sal koncertowych. Nawet gust filmowy, z którego kiedyś słynęliśmy, najwyraźniej się popsuł, skoro największą frekwencją mogą pochwalić się najlichsze komedyjki romantyczne, podczas gdy tytuły wyróżniane prestiżowymi nagrodami okupują ostatnie miejsca na listach największych hitów sezonu.

Krótko mówiąc, jest źle, a może być jeszcze gorzej. Pora bić na alarm, pytanie tylko, w jakiej sprawie? Na pewno nie wystarczy poprzestać na pozornie oczywistym stwierdzeniu, że naród nam schamiał i uprawiające wysublimowaną działalność instytucje kultury rzucają perły między wieprze. Nietrudno przecież zauważyć, że wiele spośród nich tkwi od lat w letargu, zachowując się tak, jakby w Polsce nie zmienił się ustrój, a wraz z nim tryb i styl życia rodaków.

Czy kogoś obchodzi, że pokolenie, które weszło w dorosłe życie po 1989 r., jest w tygodniu praktycznie odcięte od oficjalnej oferty kulturalnej? Oczywiście, mogliby ukulturalniać się w weekendy, lecz niewolnicy korporacji, zmęczeni całotygodniową harówką, najczęściej wybierają wówczas bardziej prostackie metody odstresowywania. A ich rodzice, jeśli są czynni zawodowo, również pracują dłużej niż w słodkich czasach PRL, kiedy o czwartej po południu naród miał wolne. (...)

Fragment niezwykle interesującego tekstu Zdzisława Pietrasika, który ukazał się w najnowszym Tygodniku "Polityka". Temat, który zostanie już wkrótce rozwinięty na blogu.
Będzie również co nieco na temat rosyjskiej propagandy filmowej ... bo wkrótce na ekranach kin u naszych wschodnich sąsiadów, trafi produkcja traktująca o powstaniach kozackich. Poniżej wspomnienie po "1612" ...

Tarnobrzeska perła

2009-04-07T13:44:00.009+02:00

O zamiłowaniu do historii sztuki, drodze do Tarnobrzega, remoncie i przyszłości siedziby rodu Tarnowskich, rozmawiam z dyrektorem Muzeum Historycznego Miasta Tarnobrzega dr Adamem Wójcikiem. Całość na projektq.pl.

Witam Panie Dyrektorze,
Pierwsze pytanie będzie może nieco prozaiczne i infantylne, ale skąd się wzięło się u Pana zamiłowanie do sztuki?

To jest bardzo długa historia, no bo sięga niemal całego mojego życia. Nie wiem jak to się stało, ale w każdym razie można powiedzieć, że od zawsze mnie to interesowało. Zaczęło się od tego, że moja mama pracowała w takim zakładzie pracy, który co tydzień organizował wycieczki autokarowe po Polsce.
I jeśli mama nie miała czasu to wysyłała mnie razem ze swoimi koleżankami w Polskę. Zatem kochałem zwiedzać zamki i muzea. Natomiast jeśli chodzi o genetykę, zakładając, że takie motywy w ogóle istnieją, to muszę powiedzieć, że mój pradziadek (Karol Wójcik) był świetnym historykiem sztuki. Wchodził w skład międzyrządowej komisji odzyskującej na mocy traktatu ryskiego (kończył on wojnę polsko-bolszewicką, podpisany 18 marca 1921 roku) dzieła sztuki zagrabione na terenie Rzeczpospolitej przez Rosjan po 1772 roku. Praca ta nie była łatwa, bo przekonanie Rosjan do tego, że dane dzieło sztuki zostało zagrabione z terenów Polski w wielu przypadkach graniczyło z cudem. Pradziadek specjalizował się
w tkaninach i dzięki jego wiedzy, a także konsekwencji wiele cennych dzieł powróciło na swoje miejsce. Oczywiście nie przywiązuję większej wagi do czynników genetycznych, a o tym, że będę historykiem sztuki to wiedziałem od czasów szkoły podstawowej.
Mam na to dowód, kartę informacyjną, dotyczącą predyspozycji do dalszej nauki.

... potem przyszły studia ...

Tak, i już na samym początku miałem ogromny dylemat, bo interesowałem się i nadal się interesuję takim pograniczem między historią a historią sztuki. Można by rzec, że należą do jednej i do drugiej dziedziny, ale nie są w nich skodyfikowane. Mam tutaj na myśli: historię obyczaju, kulturę obyczajowości,
tradycji itd. ... i to mnie pasjonowało. Jednak trzeba było coś wybrać, więc zdecydowałem się na Katolicki Uniwersytet Lubelski i historię sztuki. Jednocześnie uczęszczałem na fakultet z historii na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej.
Pracę magisterską pisałem natomiast o moim rodzinnym mieście, a mianowicie o architekturze rynku w Tarnowie. Natomiast drugie moje studia odbyłem już w trakcie pracy zawodowej, kiedy dostałem się troszeczkę szczęśliwie pod skrzydła Profesora Alfreda Majewskiego.
To był najwybitniejszy znawca i konserwator zamków na świecie. Przez siedemdziesiąt lat Pan Profesor odnowił siedemnaście zamków w tym: Olecko, Zamek Królewski na Wawelu, Zbaraż, Wiśnicz, Czorsztyn, Krzyżtopór, Baranów Sandomierski, czy też Niedzica. Moja współpraca z Profesorem Majewskim rozpoczęła się od przygotowania przeze mnie koncepcji zagospodarowania zamku w Wiśniczu (rezydencja rodu Lubomirskich), która obowiązuje do dnia dzisiejszego i jest stopniowo wcielana w życie.
W pewnym momencie prace na zamku zostały przerwane, i właśnie wtedy otrzymałem nominację na wojewódzkiego konserwatora zabytków w Tarnobrzegu.

Etap tarnobrzeski - początek ...

Pierwotny zamysł był taki, że po dwóch, no może trzech latach wrócę do Wiśnicza, ale jestem tutaj już dwadzieścia trzy lata. Zamieszkałem tuż obok parku i podczas jednej z pierwszych wizyt, zostałem wręcz oszołomiony zamkiem dzikowskim. Piękna architektura, położenie, charakter, klimat, mimo tego, że zamek nie spełniał takiej roli, jaka mu się należała.
I od tamtego momentu postanowiłem zrobić wszystko, aby dawna rezydencja rodu Tarnowskich odzyskała swój dawny blask.

Praca doktorska - etap drugi ...

Tak się złożyło, że moi przyjaciele namówili mnie abym się zajął doktoratem i wtedy pomyślałem, że może warto spożytkować te lata badań historii rodu Tarnowskich oraz samego zamku. Ostatecznie temat rozprawy traktował o przemianach architektonicznych rodu Tarnowskich w Dzikowie na przestrzeni dziejów. Monografia dotyczyła nie tylko samego zamku, ale i jego otoczenia, budynków towarzyszących oraz
części parkowej. Praca powstała na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej okazała się bardzo pomocna w trakcie tworzenia planów renowacji zamku. Rzecz przecież nie polega tylko na tym, żebyśmy przywrócili zamkowi odpowiednią kondycję techniczną, czy też estetyczną, ale również i zaproponowali pewien spójny program użytkowy, związany z historią tego obiektu, ale i również z potrzebami miejscowego środowiska kulturalnego.

Remont - etap trzeci, czyli niespodzianki ... Panie Dyrektorze remontując Zamek Dzikowski okazało się, że nie miał on fundamentów w części głównej ...

Takie niespodzianki nie są czymś szczególnym, dlatego, że w wielu obiektach tego rodzaju spotyka się uchybienia, wynikające głównie z nieznajomości systemów izolacji poziomej, czy też pionowej. Nie przywiązywano zbyt dużej wagi do tego typu rozwiązań. Takie samo zaskoczenie jak tutaj, przeżyli remontujący Pałac w Wilanowie, gdyż okazało się, że nie miał on ani jednej cegły pod sobą. Myślę, że o takiej sytuacji zadecydowało to, iż ta najstarsza część zamku, wybudowana jeszcze w średniowieczu, miała podpiwniczenie i była dosyć mocno osadzona w dawnej wiślanej skarpie. Korpus główny był już w miarę bezpieczny przed ewentualnym osuwaniem się i po prostu budowa fundamentów była wtedy zbędna.
Teraz oczywiście sytuacja wygląda nieco inaczej, ale dzięki takiemu rozwiązaniu, zyskaliśmy dodatkową powierzchnię, którą będzie można wykorzystać w codziennej działalności muzeum. Na przykład mamy teraz piękny taras widokowy, który w przyszłości będzie pełnił funkcję kawiarni. Ogólnie rzecz biorąc wyszło to obiektowi na dobre, zarówno pod względem konstrukcyjnym, praktycznym oraz bezpieczeństwa.

Ze swojej strony mogę tylko powiedzieć, że potrzeba Tarnobrzegowi więcej takich osób z pasją, którzy są bezgranicznie oddani działaniu, które w tym przyadku powoli zmierza ku szczęsliwemu finałowi. Gratulacje dla Pana Dyrektora i całej ekipy Muzeum Historycznego Miasta Tarnobrzega.

Spotkania z pasją vol. 2

2009-04-01T16:36:00.001+02:00

Tarnobrzeskie Stowarzyszenie Kulturalne, ProjektQ oraz Muzeum Historyczne Miasta Tarnobrzega serdecznie zaprasza na "Spotkania z pasją", czyli pogadanki społeczno-kulturalne. Drugiego kwietnia /czwartek/ o godzinie 17:00 w podziemiach Zamku Dzikowskiego odbędzie się dyskusja dotycząca zagospodarowania terenów wokół rezydencji Tarnowskich. Naszym gościem będzie Robert Kędziora - dyrektor projektu budowy ośrodka hipoterapii w Tarnobrzegu.

Wstęp za darmo.

Niedziela Palmowa

2009-03-31T19:08:00.007+02:00

To jedna z pierwszych charytatywnych inicjatyw w którą włączam się całym sobą.

5 kwietnia br., obchodzić będziemy Uroczystość Niedzieli Palmowej. Chcemy przeżyć ją w radosnej rodzinnej atmosferze, jednocząc całą społeczność lokalną miasta Tarnobrzega. Wokół nas żyje tak wielu ludzi chorych, cierpiących, dla których każdy dzień to zmaganie się z bólem, to walka o życie. Budzi się nasza wrażliwość szczególnie wtedy, gdy widzimy cierpiące dzieci, których cierpienie jest niezawinione. Chcemy przeżyć Niedziele Palmową z Nimi i dla Nich. Niedziela Palmowa dla bliźniego…, to myśl, która będzie nas w tym dniu jednoczyć. Chcemy pomóc trójce dzieci w ich walce o zdrowie i życie. Zosia Zając, Piotr Kwaśnik, Alicja Kozioł, to mali mieszkańcy Tarnobrzega, tak bardzo potrzebujący naszej pomocy.

Uroczystości Niedzieli Palmowej rozpocznie się o godz. 13.00 piękną liturgią, pełną znaków i symboli, pięknych radosnych śpiewów w parafii MBP na Serbinowie. Niewątpliwie atrakcją w liturgii tego wydarzenia, szczególnie dla dzieci, będzie uroczysta procesja z palmami, w której symbolem i znakiem naszej radości nie będą tylko przepięknie wykonane palmy, ale również kapłan jadący na osiołku, tak jak Pan Jezus 2000 lat temu wjeżdżający do Jerozolimy na oślęciu. Po wydarzeniach liturgicznych nastąpi wręczenie sprzętu rehabilitacyjnego dwóm chorym chłopcom, zakupionego z ofiar zebranych na Jasełkach parafialnych, które przeżyliśmy w styczniu. Zaraz po tym miłym akcencie będziemy świadkami rozstrzygnięcia konkursu na Najpiękniejszą Palmę Wielkanocną.

O godz. 15.00 w koncercie charytatywnym dla naszej trójki dzieciaków wystąpi kochany przez wszystkie dzieci zespół Arki Noego.

Po koncercie wolontariusze będą kwestować na rzecz chorych dzieci. Przez cały czas naszego świętowania będzie żył swoim życiem Kiermasz Wielkanocny, w którego zorganizowanie włączyło się 28 placówek oświatowych z całego naszego miasta. Stroiki, pisanki, symbole wielkanocne, baranki, wypieki świąteczne, przeróżne przedmioty rękodzieła artystycznego, to wszystko i wiele innych rzeczy znajdzie się na specjalnie przygotowanych stoiskach. Liczy się to by zakupić choćby najmniejszą rzecz, bo cały dochód ze sprzedaży kiermaszowej zostanie przeznaczony na główny cel naszej akcji. Na placu przy kościele MBP na Serbinowie znajdą się jeszcze inne atrakcje szczególnie dla dzieci, aby wszyscy, starsi młodzi i dzieci, wspólnie rodzinnie, mogli przeżyć ten dzień z myślą o naszej trójce chorych dzieci, która tak bardzo potrzebuje naszej pomocy. Niedzielę Palmową dla bliźniego poprzedzać będą szczególne wydarzenia: 15 marca, XVII edycja Koncertu Charytatywnego Wszystkie dzieci nasze są organizowanego przez tarnobrzeskie przedszkola, Konkurs plastyczny o Janie Pawle II: Jan Paweł II przyjaciel dzieci i młodzieży, którego rozstrzygnięcie nastąpi 3 kwietnia. Patronat nad wszystkimi wydarzeniami objął Prezydent Miasta Tarnobrzega.

Pieniążki można też wpłacać na następujący numer konta: 83 9434 0002 2001 1000 0687 0001
Więcej informacji na: www.niedzielapalmowa.tarnobrzeg.pl
Możesz pomóc nie bądź obojętny. Te dzieci potrzebują naszej pomocy. Razem możemy im pomóc.

Wtorkowe dywagacje

2009-03-31T19:01:00.000+02:00

Towarzystwo Przyjaciół Tarnobrzega to lokalne stowarzyszenie działające na rzecz miasta Tarnobrzega, skupiające grupę ludzi, których łączy chęć działania społecznego. Szczególnym obszarem zainteresowania Towarzystwa jest poznawanie historii i tradycji miasta oraz wykorzystywanie ich do twórczego działania na rzecz lokalnej społeczności.

Przejawia się to przede wszystkim we wspieraniu merytorycznej działalności Muzeum Historycznego Miasta Tarnobrzega, przygotowywaniu i publikowaniu wydawnictw tematyce historycznej, organizacji i uczestnictwie w uroczystościach i obchodach rocznicowych oraz fundowaniu pomników oraz tablic znamienitym mieszkańcom Tarnobrzega. Stałym elementem działalności TPT jest wydawanie kwartalnika społeczno-kulturalnego, ukazującego się w Tarnobrzegu Dzikovia. Pismo jest wydawane wyłącznie ze środków własnych TPT, z położeniem nacisku na wysoki poziom merytoryczny i edytorski. Dzisiaj będzie właśnie o Dzikovii, czyli swoistej enklawie dla tarnobrzeskiej kultury. (...)

Więcej na projektq.pl.

Nadzieja

2009-03-31T18:55:00.002+02:00

Drugoligowe siatkarki Anser-Siarki Tarnobrzeg daremnie łudziły się, co do tego, że Sąd Odwoławczy Polskiego Związku Piłki Siatkowej uchyli wcześniejszą decyzję Wydziału Rozgrywek PZPS nieuznającą rozegranego 8 lutego meczu, w którym MKS Łańcut przegrał z Anser-Siarką Tarnobrzeg 2:3.

Działacze Anser-Siarki Tarnobrzeg, po przestudiowaniu regulaminu rozgrywek i skompletowaniu dokumentów związanych z przełożeniem meczu w Łańcucie, uważają, że prawda leży po ich stronie. Zamierzają odwoływać się do kolejnych instancji, w tym do Trybunału Arbitrażowego przy Polskim Komitecie Olimpijskim. Tam już sprawa zostanie prześwietlona dogłębnie i w tym szansa dla tarnobrzeskiej drużyny. Póki co wśród tarnobrzeskich siatkarek panuje przygnębienie i poczucie wielkiej niesprawiedliwości. Zostały ukarane tylko dlatego, że gospodarz spotkania, w tym przypadku klub z Łańcuta, popełnił straszną gafę.

Sytuacja nie ulegnie już zmianie i winę za niefrasobliwość działaczy, poniosły siatkarki tarnobrzeskiej Siarki.

Czarny weekend

2009-03-29T09:51:00.009+02:00

Jak pech to pech ... czarny sportowy weekend.
Lokalnie: liczyłem na trzy punkty piłkarzy tarnobrzeskiej Siarki w meczu o mistrzostwo IV ligi z Czarnymi Jasło ... niestety przeliczyłem się. Brak skuteczności, ogólna nieporadność, przypadkowa bramka i ... przegrana 0-1.

Pierwszoligowi koszykarze Siarki mimo dwunastu punktów prowadzenia po dwóch kwartach, przegrywają cały mecz 66:52 z Zastalem Zielona Góra (ostatnia kwarta 22:2) i walkę o Polską Ligę Koszykówki mogą sobie odłożyć na następny sezon.

Belfast: przecieram oczy ze zdumienia. Najgorszy mecz reprezentacji od kilku lat. Piłkarscy czeladnicy z Irlandii Północnej prostą taktyką "kopnij i biegnij", wygrywają 3:2. Oczywiście przy wydatnej pomocy zdekoncentrowanych przez 90 minut polskich obrońców i błędach Artura Boruca.
Polacy grali bojaźliwie, bez przekonania. Zero komunikacji, zero asekuracji, właściwie wyróżnić można tylko szarpiącego Mariusza Lewandowskiego i próbującego zagrać niekonwencjonalnie Rogera. Ireneusz Jeleń i Marek Saganowski zrobili co do nich należało, ale w czterech nie da się wygrać eliminacyjnego meczu. Zimny prysznic, bo wciąż jest szansa na awans do Mistrzostw Świata w RPA.

źródło zdjęć: interia.pl

ps. nie mogłem się powstrzymać:

I wreszcie niedziela ... Startuje Formuła 1, która po technicznych zmianach stała się bardziej atrakcyjna a układ sił, uległ delikatnej zmianie. Brawn GP powstały na "zgliszczach" teamu Honda, odnosi podwójne zwycięstwo (wspaniały debiut) - Jenson Button, Rubens Barichello. Robert Kubica (BMW Sauber) jechał genialnie (weźmy pod uwagę kłopoty w trakcie trzech treningów). Zaczął szarże i już mijał Sebastiana Vettela (Red Bull Racing) i ... nastąpiła kolizja. Koniec marzeń o podium w GP Australii, ale to dopiero początek sezonu.

Zwycięzca GP Autralii - Jenson Button.

źródło zdjęcia: interia.pl

Robert Kubica.

Zatem czekam do 5.04 (GP Malezji w Kuala Lumpur).

Jedyna pozytywna wiadomość weekendu. Tenisistki stołowe Forbetu Tarnobrzeg wygrał u siebie z UCAM Himoinsa Kartagena 3:2 w pierwszym meczu finału Pucharu ETTU tenisistek stołowych.
Punkty dla mistrzyń Polski zdobyły Li Qian (2) i Zhou Xiao, zaś dla hiszpańskiej drużyny - Shen Zhang Yanfrei i Sun Bei Bei.
W decydującym pojedynku Li Qian pokonała Li Jie (Holandia) 3:0. Rewanż 11 kwietnia w Kartagenie. Brawa dla dziewczyn oraz trenera Zbigniewa Nęcka. Jesteście dumą Tarnobrzega!

Piłkarski song

2009-03-28T17:21:00.003+01:00

Pierwsze dwie propozycje z niemieckiego Mundialu 2006.

A poniżej po polsku:

Niby remake na Euro 2008, ale niech kojarzy się z Mundialem roku 1974.
Trzymamy kciuki za biało-czerwonych.

Podaruj serce

2009-03-26T20:51:00.002+01:00

W dniu dzisiejszym miałem przyjemność spotkać się z wspaniałym i wielkim człowiekiem. Pan Jan Statuch - prezes Stowarzyszenia Transplantacji Serca - koło w Zabrzu przyjechał na zaproszenie Barbary Zych - kierownik SPZOZ Zakład Pięlęgnacyjno-Opiekuńczy ... cel wizyty: rozkręcenie na dobre akcji "Przeszczep to drugie życie". Zatem będą serduszka, oświadczenia woli, prelekcje i kilka sportowych niespodzianek.
Chciałbym też podziękować Panu Janowi za ciepłe słowa (patrz. tekst o Tarnobrzegu na stronie: stszabrze.aplus.pl) i ten ogromny pozytywny ładunek energii, jaki dostałem w dzisiejsze południe. Zatem do roboty ...

Miłość, wierność ...

2009-03-26T20:35:00.003+01:00

Przedruk artykułu Ślubuję cię kochać, Lidii Mieścickiej z portalu charaktery.eu:

Jak dochować wierności, gdy kuszą nas piękne kobiety i sławni mężczyźni, samochody, podróże i zaszczyty, które samym swoim istnieniem mówią: "Zostaw wszystko, co było dla ciebie ważne; tylko ja sprawię, że będziesz szczęśliwy"?

I ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz to, że cię nie opuszczę aż do śmierci - obiecują sobie on i ona w przysiędze małżeńskiej. Te słowa są zobowiązaniem, jakie podejmujemy wobec kogoś, z kim stoimy przed ołtarzem, a także wobec siebie. Znam małżeństwa, które żyły długo w miłości i przyjaźni. Jedno z nich - małżeństwo mojej siostry - trwało ponad sześćdziesiąt lat. Ale nie zawsze tak bywa. Jak to się dzieje, że z czasem słowa przysięgi stają się ciężarem i wyrzutem sumienia? Czy można zobowiązywać się na całe życie do miłości i wierności, skoro tak wiele w nas się zmienia, tyle jest pokus i zakrętów?
Nie ma tu gotowych odpowiedzi. Ale pytania pozwalają otwierać różne drzwi i przeglądać się w lustrach, które za nimi znajdujemy. Nie zawsze widzimy w nich to, co chcielibyśmy zobaczyć.
Otwórzmy pierwsze drzwi. Co zdecydowało o małżeństwie? Pierwsze lustro ukazuje nam prawdę (i nieprawdę) o nas samych. Poza własnym odbiciem możemy zobaczyć w nim ludzi i sytuacje, które miały wpływ na to, co myślimy o sobie. Nie chodzi tu o szukanie winnych, lecz o zrozumienie, jaki mamy udział w swoim szczęściu i nieszczęściu. Powody ślubu mogą być różne, między innymi „przypadkowa" ciąża, chęć ucieczki z domu pełnego przemocy czy nacisk opinii, że „w pewnym wieku powinno się już założyć rodzinę".
Przykładem ucieczki w małżeństwo jest historia Anny. Była ona najstarszą z trzech sióstr. Jej ojciec, alkoholik, często zachowywał się agresywnie wobec rodziny. W domu brakowało pieniędzy, więc Anna zaczęła pracować w sklepie. Miała wtedy 18 lat. Kierownik sklepu zabiegał o jej względy. Był starszy od Anny o 20 lat. Zaproponował jej małżeństwo. Zgodziła się. Zdecydowało to, że mężczyzna nie był alkoholikiem i że dzięki małżeństwu Anna mogła uciec z domu. Wkrótce mąż zaczął być chorobliwie zazdrosny o młodą żonę. Nie pozwalał Annie na naukę i pracę, ograniczał jej kontakty z matką i siostrami. Bezpieczna przystań okazała się więzieniem.
I oto stoimy przed drugimi drzwiami. Czy wiążąc się z kimś wybranym, nie pozostajemy nadal przede wszystkim dzieckiem swoich rodziców i im przyznajemy prawo decydowania o tym, jak ma być w naszym małżeństwie? Przejawem tej zależności może być albo całkowite podporządkowanie się rodzicom, albo postępowanie zawsze na przekór im. Tak czy inaczej, oni są najważniejsi w naszym małżeństwie. W taką pułapkę wpadają ludzie pozostający w dużej zależności od rodziców, na przykład wychowani przez samotne matki. Takie matki na każdy przejaw autonomii dziecka reagują tak, że wywołują w nim poczucie winy.
Robert uzgadniał z matką wszystkie swoje plany, zanim przedstawił je żonie już jako decyzje niepodlegające dyskusji. Teściowa traktowała Marię pobłażliwie, jak niedojrzałą osobę, której nie warto pytać o zdanie. Po bezskutecznych próbach obrony swojej pozycji w małżeństwie Maria wyprowadziła się. Czy Robert zechce ratować swoje małżeństwo?
Przyjmijmy wersję optymistyczną: oto ktoś świadomie decyduje się na małżeństwo z osobą, którą kocha, i przy dźwiękach marsza weselnego ślubuje jej miłość, wierność i uczciwość małżeńską. Do czego tak naprawdę się zobowiązuje?
Miłość to radość z czyjegoś istnienia. To zdolność przyjmowania i dawania, o czym mówi „Hymn o miłości" świętego Pawła. Przychodząc na świat, zostajemy obdarowani miłością i zdolnością kochania. Pierwsza miłość - ta do rodziców - musi być przez nich pielęgnowana, abyśmy dzięki niej stali się zdolni do dawania i przyjmowania miłości w innych relacjach.
Zaczyna się od zakochania. Język polski oddaje istotę tego stanu. Mówimy: „Kocham się w tobie". To „się" oznacza, że kocham siebie takim, jakim widzę się w twoich wpatrzonych we mnie oczach, kocham ten stan fascynacji, obejmujący ciało, umysł i psychikę. W podręczniku psychiatrii nazywano ten stan syndroma amorosum, a cechuje go zaburzenie percepcji otaczającego świata. Pod jego wpływem ludzie są zdolni do największych poświęceń, ale i do zbrodni. Ten stan nie trwa wiecznie. Jeśli nic więcej nas nie łączy, to budzimy się pewnego dnia z pytaniem: „Co ja robię koło tego człowieka?". Są ludzie, którzy stają się uzależnieni od przeżywania tego stanu ekscytacji. Wielokrotnie zmieniają partnerów, stale szukając „prawdziwej" miłości, a tak naprawdę daremnie poszukują siebie i stabilności. Dotyczy to osób, które wychowywały się w rodzinach, gdzie niepokój i napięcia były codziennością.
Taka była rodzina Adama. Nie miał rodzeństwa. Dzieciństwo spędził z rodzicami na placówkach dyplomatycznych. Często zmieniali miejsca pobytu, więc Adam nie mógł z nikim się zaprzyjaźnić. Rodzice bez przerwy się kłócili. Ojciec upijał się wieczorami i zwierzał się synowi z ciężkiego życia z żoną. Adam często wstydził się za niego. Po maturze wrócił z matką do Polski. Pragnął stałego związku, ale wciąż zmieniał partnerki. Po początkowej fascynacji odchodził do kolejnej kobiety i znów przeżywał niepokój i niepewność. Gdy był pewien wzajemności, znudzony, zaczynał szukać wad w partnerce i porzucał ją dla innej. Kiedy zgłosił się na psychoterapię, miał za sobą dwa rozwody.

Stan zakochania przechodzi niekiedy w miłość do drugiego człowieka opartą na wzajemności i lojalności. Sprzyja temu dojrzałość emocjonalna, czyli umiejętność rozpoznawania i nazywania swoich uczuć, a także poczucie własnej wartości. Taka miłość dopuszcza możliwość kłótni, nieraz burzliwych, ale nie zna pogardy, okrucieństwa i upokorzenia. Włącza w swój krąg innych ludzi, nie zamyka się w ciasnym egoizmie. A w trudnych chwilach dąży do rozwiązań wewnątrz związku, nie szukając poza nim „sojuszników" przeciw mężowi lub żonie.
Wierność - jak jej dochować, gdy kuszą nas piękne, młode kobiety i fascynujący, sławni mężczyźni, stopnie naukowe i nominacje na najwyższe stanowiska, samochody, podróże i inne zaszczyty, które samym swoim istnieniem mówią: „Zostaw wszystko, co było dla ciebie ważne; tylko ja sprawię, że będziesz szczęśliwy"?
Bogdan jest lekarzem. Jego małżeństwo z Anielą nie było pasmem szczęścia. Różnili się charakterami i upodobaniami. W dodatku Aniela zaczęła chorować. Bogdan opiekował się coraz bardziej niedołężną żoną. Niespodziewanie był to najlepszy okres ich małżeństwa. Zbliżyli się do siebie jak nigdy przedtem. Kiedy Aniela po latach umarła, Bogdan czuł pustkę po kimś bardzo bliskim.

Zdradą jest nie tylko romans pozamałżeński. Jest nią także wycofanie ze związku swoich uczuć, czasu, uwagi i szacunku, dzięki którym żyje, a bez nich staje się polem walki, a w końcu cmentarzem. Zdarza się, że rywalką staje się kariera jednego z małżonków, a ludzie, którzy mogą być pomocni we wspinaczce na szczyt, stają się ważniejsi niż mąż czy żona.
O uczciwości małżeńskiej nieczęsto się mówi. Wydaje się, że jeśli partnerzy się nie zdradzają i przynoszą pieniądze do domu, to wszystko jest w porządku. Ale uczciwość małżeńska to także lojalność, wspieranie się w chorobie i niedostatku, niezawieranie egoistycznych sojuszy przeciw żonie czy mężowi. Uczciwość zostaje naruszona przez każde kłamstwo w związku. Na pozór niewinne oszustwa i mówienie niepełnej prawdy („Powiem żonie, że musiałem dłużej zostać w pracy - przecież to prawda, nie musi wiedzieć, że cały czas rozmawiałem z Elą") z czasem stają się przyzwyczajeniem. Nic bardziej niż kłamstwo nie nadaje się do budowania muru między ludźmi.
Uczciwość małżeńska oznacza, że jeśli współmałżonek w wyniku choroby, kalectwa lub starości straci to, co było jego urokiem, jeśli przez jakiś czas albo już zawsze będzie potrzebował wsparcia bardziej niż będzie je w stanie dawać, to go nie opuszczę. Do wierności i uczciwości można się zobowiązać. Z miłością jest inaczej - to uczucie, na które nie mamy bezpośredniego wpływu. Czy można się zobowiązać, że ona nigdy nie zniknie? Z biegiem lat zmieniamy się, dowiadujemy się więcej o sobie i o współmałżonku. Czasem tej wiedzy używamy przeciw sobie nawzajem. Kiedy nasze wyobrażenia o partnerze rozmijają się z rzeczywistością, kiedy czujemy się rozczarowani, szukamy oparcia w innych ludziach. A „ławka rezerwowych" nie jest pusta. Pojawiają się rozumiejący niezrozumianych i nadzieja, że można zacząć życie od nowa.

Co może pomóc nam przetrwać najcięższe chwile? Pewna osoba, która przeżyła kilkadziesiąt lat w trudnym małżeństwie i kilkakrotnie stawała przed decyzją rozstaniu, ale się na to nie zdecydowała, powiedziała: „Trzeba mieć busolę pamiętać, że wskazuje ona ten sam kierunek niezależnie od pogody". Tą busolą może być wiara w sakramentalną wartość małżeństwa, przekonanie, że nie łamie się danego słowa, poczucie odpowiedzialności za osobę, z którą związało się swój los, albo własne sumienie, które nie daje spokoju. Bywa, że busolę chowamy do skrzyni i ufając tylko sobie, wyruszamy w rejs swojego życia. Może się jednak zdarzyć, że utkwimy na mieliźnie lub dopłyniemy do portu, w którym nie chcieliśmy się znaleźć.
Na rozstanie decydują się młodzi ludzie, po paru latach wspólnego życia rozczarowani sobą i małżeństwem, ludzie dojrzali, którzy przestali widzieć zachwyt w oczach współmałżonka, a zobaczyli go u nowej i dzięki temu atrakcyjnej osoby, a także ludzie uciekający przed starością w związek z kimś dużo młodszym. W rozmowach z osobami „na rozdrożu" słyszę czasem: „Kocham je obie (ich obu), nie mogę zdobyć się na wybór". Ale najczęściej taki wybór wcześniej czy później staje się koniecznością i każda z możliwości wiąże się z cierpieniem. Jeśli ktoś decyduje się pozostać w małżeństwie - cierpi, bo rozstaje się z kimś, kogo pokochał „niemożliwą" miłością. Cierpi także ten ktoś. Odchodząc od osoby, z którą miało się spędzić całe życie, do innej, z którą ma się zamiar spędzić resztę życia, również się cierpi. A siła tego cierpienia zależy od sytuacji, w której podejmujemy taką decyzję, i od wrażliwości naszego sumienia.
Pewien człowiek po wielu latach odszedł od żony i związał się z młodą, piękną kobietą. Zapytany, czy jest szczęśliwy, odpowiedział: „To jest tak, jakbym żył w rajskim ogrodzie. Byłbym szczęśliwy, gdyby nie to, że w tym ogrodzie leży duży, czarny kamień i nie mogę go ominąć ani na niego nie patrzeć".

To teraz pomyślmy ...

Jean Michel Jarre TEO & TEA

2009-03-26T19:52:00.001+01:00

Kryzys

2009-03-25T20:48:00.006+01:00

Globalny kryzys finansowy nadchodzi niemal dokładnie w dwudziestą rocznicę wygłoszenia przez Francisa Fukuyamę słynnej tezy o końcu historii. Najpierw zachwycił się nią cały świat, a Fukuyama stał się autorem światowego bestsellera. Później jednak proroctwo amerykańskiego autora stało się modą intelektualną, a w związku z tym musiało podzielić los każdej innej mody. (...) I tak teza o końcu historii stała się przedmiotem drwin i symbolem popintelektualizmu.

To fragment wstępu (autor: Sławomir Sierakowski) do książki Kryzys. Przewodnik Krytyki Politycznej. Przyczyny, analizy, prognozy. Pracy, która prezentuje zbiór felietonów dotyczących kryzysu ekonomicznego, a także tego kulturowego, który jest albo przyczynkiem, albo efektem tegoż pierwszego. Wszystko uzupełnione jest dodatkowo o wyczerpujący słowniczek pojęć kryzysowych, a także kalendarium neoliberalizmu (od 1929 roku).

Czy można było uniknąć krachu, który podważył działanie w miarę sprawnej amerykańskiej maszyny finansowej? Na pewno dają do myślenia teksty sprzed kryzysu, które pokazują, że można było w miarę wszystko przewidzieć. Dla wszystkich spragnionych intelektualnych łamigłówek, książka iście doskonała.

Historia się skończyła, ale dla ideologii neoliberalnej, które odeszła do lamusa wraz z decyzjami George'a W. Busha, który ratując cały system finansowy musiał użyć instrumentów państwowych. Interwencjonizm jakiego jeszcze nikt nie widział ... coś się kończy, coś się zaczyna.

Mind of the wonderful

2009-03-25T20:09:00.002+01:00

Wspomnienia .. ten utwór zawsze kojarzy mi się z wiosennym spacerem ..

Pat

2009-03-23T19:33:00.002+01:00

O meczu widmo - (ostatnia kolejka rozgrywek sezonu zasadniczego drugiej ligi i zwycięstwo Siarki w Łańcucie 3:2) już pisałem na blogu, ale i nie tylko ... szczególnie polecam portal siatkowka.net. Co wydarzyło się przez ostatnie trzy tygodnie w sprawie odwołania siatkarek Anser-Siarki Tarnobrzeg ... nic.

Tarnobrzeski klub odwołał się od decyzji Wydziału Rozgrywek PZPS, ale do tej pory Sąd Odwoławczy PZPS (miał się zebrać w ubiegłym tygodniu), nie wydał żadnego werdyktu.
Z informacji jakie posiadam wynika, że sąd orzeknie ewidentne złamanie regulaminu rozgrywek, ale z czyjej winy ... Tymczasem pierwsza runda rozgrywek play-off drugiej ligi została zakończona. I znowu zapłacą sportowcy, którzy nie są winni, niedopatrzenia działaczy.

Tekst ukazał się również na: siatkowka.net.

Catch

2009-03-22T17:00:00.002+01:00

Wersja numer jeden:

Wersja numer dwa:

Do tej pory uwielbiałem jedynkę, ale Kosheen jest poza zasięgiem ..

Zmierzch

2009-03-21T16:32:00.010+01:00

Południe spędziłem oglądając film, który w założeniu miał nie wywrzeć na mnie żadnego wrażenia (oprócz efektów specjalnych) .. stało się inaczej. Fabuła, muzyka, zdjęcia, i gra aktorska w filmie "Zmierzch:, po prostu mnie rozwaliły.

Jednak zacznijmy od początku. Bella (Kristen Stewart) po pobycie w Arizonie wraz ze swoją mamą i ojczymem, powraca do rodzinnego Forks w stanie Waszyngton. Zagubiona, samotna, a jednocześnie staje się typową maskotką szkolną, którą zainteresowany jest każdy. Na lekcji biologii poznaje Edwarda (Robert Pattinson) .. zafascynowana oczekuje na kolejne spotkania. Wreszcie gdy Edward zatrzymuje jedną ręką rozpędzony samochód, wie że nie jest to zwykły nastolatek. Sama odkrywa prawdę o naturze wampira. Miłość kwitnie mimo tego, że wampir walczy ze swoją naturą .. a otoczeniem nie są mroczne zamki, trumny i osikowe kołki, ale piękne lasy i góry. Do momentu, gdy przybywa wampir o naturze łowcy .. wszystko jest w porządku, teraz zaczyna się prawdziwa walka o miłość i przyszłość.

Film (reżyseria: Catherine Hardwicke, scenariusz: Melissa Rosenberg, zdjęcia: Elliot Davis) oparty na powieści Stephenie Mayer pt. "Zmierzch", będącej pierwszym tomem sagi o tym samym tytule, przyciągnął do kin miliony widzów na całym świecie. Ta, z pozoru banalna, historia posiada niepowtarzalny klimat, ale ocenę porównawczą wydam dopiero po przeczytaniu wszystkich części: "Zmierzch", "Księżyc w nowiu", "Zaćmienie" oraz "Przed Świtem".

Głupcy

2009-03-18T22:43:00.001+01:00

Alicetea naprawdę fajna grupa ludzi, która robi muzykę "primo sort". Zatem polecam ..

SRF

2009-03-17T19:07:00.003+01:00

Polecam Studenckie Radio Frycz: radiofrycz.pl.
Obiecujący początek.

Ostatnio dziwnie chodzi za mną piosenka "Pray 4 Love" grupy Afromental. Mimo, że nie jest to za bardzo ich styl, ale pozytywny kawałek.
I poniżej niezły czad ..

Dzień Pracy Socjalnej

2009-03-17T18:54:00.002+01:00

Od kilku lat, po konsultacjach z organizacjami członkowskimi IFSW (Międzynarodowa Federacja Pracowników Socjalnych) wyznacza termin Światowego Dnia Pracy Socjalnej oraz tematykę obchodów WSWD (World Social Work Day) w danym roku. Pracownicy socjalni w krajach, które włączają się w ogólnoświatowe obchody organizują lokalne wydarzenia promujące pracę socjalną. Polską organizacją reprezentującą pracowników socjalnych w strukturach IFSW jest Polskie Towarzystwo Pracowników Socjalnych PTPS.
Międzynarodowa Federacja Pracowników Socjalnych zaprasza do udziału w tych obchodach nie tylko pracowników socjalnych, ale wszystkie osoby, instytucje, organizacje, którym bliska jest problematyka pracy socjalnej.

Każdy z nas może przyłączyć się do WSWD, organizując lokalne wydarzenia lub biorąc w nich czynny udział być tego dnia w szczególny sposób uczestnikiem świata profesjonalnej pracy socjalnej. O swoich planach związanych z obchodami WSWD warto powiadomić IFSW a następnie wysłać raport opisujący zorganizowane wydarzenie. W ubiegłym roku IFSW na swojej stronie internetowej dołączyła do informacji o WSWD 2008 linki do stron internetowych relacjonujących lokalne obchody Światowego Dnia Pracy Socjalnej.

Międzynarodowa Federacja Pracowników Socjalnych IFSW ustanowiła w roku 2004 obchodzenie Światowego Dnia Pracy Socjalnej i dąży do uznania tego dnia przez ONZ w partnerskiej współpracy z innymi organizacjami ogólnoświatowymi działającymi na rzecz zapewnienia pracy socjalnej należnego uznania. W roku 2008 ustalono, że WSWD będzie obchodzony w trzeci wtorek każdego roku. W tym roku WSWD obchodzony będzie 17 marca natomiast w roku 2010 dzień wcześniej.

Dzień dla mnie ważny, bo z zawodu jestem pracownikiem socjalnym i to właśnie tarnobrzescy pracownicy socjalni, uczyli mnie podstaw, sposobu pracy i kontaktu z drugą osobą. Naprawdę jest to trudny zawód, który wymaga ogromnej empatii i realistycznego spojrzenia na otoczenie. Teraz w dobie kryzysu ekonomicznego, zapowiada się podwójna ilość pracy.

Historia: mecenat

2009-03-17T18:25:00.003+01:00

Mecenat .. Jak finansować kulturę? Temat ważny i istotny, coraz częściej trafiający do dyskursu publicznego. Zatem prześledźmy, krótką historię takiej możliwości wsparcia działalności kulturalnej.

Co to jest? Mecenat to opieka wpływowych i bogatych miłośników oraz znawców literatury i sztuki nad twórcami, a także ich wspieranie finansowe; określenie wywodzi się od nazwiska Cilniusa Gaiusa Mecenasa; dawny mecenat dworski, królewski, magnacki, kościelny (szczególnie papieski) zastąpiły w czasach współczesnych formy opieki sprawowanej przez wyspecjalizowane instytucje społeczne, np. fundacje państwowe i prywatne (za pl.wikipedia.org). To właśnie C.G. Mecenas był promotorem talentu Horacego, Wergiliusza, fakt faktem, niecnie wykorzystując artystów do wzmocnienia władzy cesarza Oktawiana Augusta. Mecenas nie był pierwszy .. warto wspomnieć choćby o Peryklesie, czy możnych władcach Bliskiego Wschodu, utrzymujących artystów.

Okres średniowiecza wraz z wyznawaną filozofią życia nie idzie w parze z mecenatem kultury, stąd też idea rzymskiego Mecenasa wraca do łask dopiero w renesansie. Wtedy też we Włoszech zapoczątkowano rywalizację między dworami o prawo goszczenia najsłynniejszych ówczesnych artystów, naukowców i wynalazców. I tak wypromowało się maleńkie Urbino z wspaniałą biblioteką. Potem palmę pierwszeństwa dzierżył dwór Sforzy /Mediolan/, Medyceusze /Florencja/, Ferrara /d’Este/. Dwór Sforzy przez kilkanaście lat gościł największego geniusza renesansu .. Leonarda da Vinci (to tam powstała Ostatnia wieczerza). Wszystko za sprawą Wawrzyńca Wspaniałego, który można wręcz powiedzieć, że rozdzielał artystów po całych Włoszech. Pod okiem Medyceusza swoją karierę rozpoczął na przykład Michał Anioł i wielu innych (bracia Sangallo, bracia Maiano, Botticelli). Więcej na projektq.pl.

Projektowo

2009-03-15T16:55:00.003+01:00

Długo wyczekiwany, ale nareszcie gotowy. Wywiad z Tadeuszem Gospodarczykiem - komandorem Jacht Klubu Kotwica, organizatorem festiwalu muzyki szantowej Nowy Brzeg - Nowa Fala.

Zapraszam na portal projektq.pl.

Apel Austriackiego Związku Pisarzy Zawodowych

2009-03-15T14:50:00.004+01:00

Apel Austriackiego Związku Pisarzy Zawodowych o ratowanie Austriackiego Forum Kultury. Apel Austriackiego Związku Zawodowego Pisarzy:

Od dwóch lat Austriackiemu Forum Kultury w Warszawie grozi zamknięcie. Placówka ta znana jest powszechnie w Warszawie jako Instytut Kultury Austriackiej i to nie tylko wśród osób zainteresowanych kulturą, bowiem niejednokrotnie odgrywała ona także niecodzienną rolę w kontekście kwestii ogólnospołecznych, m. in. angażując się na rzecz opozycjonistów lub dyskryminowanych grup społecznych. Nie bez znaczenia jest szczególne położenie Instytutu przy jedynej zachowanej do dziś żydowskiej ulicy Warszawy, a do programu Instytutu należy również działalność prowadzona we współpracy z warszawską gminą żydowską mająca na celu wskrzeszenie kultury żydowskiej w Warszawie. Każdy, kto kiedykolwiek otrzymał od Austriackiego Forum Kultury w Warszawie zaproszenie na tournee literackie w Polsce, wie, jak doskonale zorganizowane te podróży i jak niezwykle wysoka jest frekwencja publiczności na spotkaniach autorskich.

19 stycznia br. rozpisano niepubliczny konkurs ofert na realizację projektu nowego gmachu ambasady Austrii i Forum Kultury w Warszawie. Planuje się ponowne utworzenie Forum w innym miejscu, w nowym budynku ambasady austriackiej, położonej na skraju miasta. Jest to z pewnością bardziej ekonomiczne rozwiązanie, jednakże jest on równoznaczne z likwidacją Forum, gdyż cisza dyplomatycznej samotni bez wątpienia nie jest miejscem spełniającym oczekiwania i potrzeby sztuki i kultury oraz zainteresowanej publiczności. Austriacki Związek Zawodowy Pisarzy (IG Autorinnen Autoren ) opowiada się stanowczo za utrzymaniem Austriackiego Forum Kultury / Instytutu Kultury Austriackiej w dotychczasowym miejscu lokalizacji. (Uchwała Walnego Zgromadzenia Związku Zawodowego Pisarzy z dnia 22.02.2009 r.)

Poprzyj inicjatywę Austriackiego Związku Zawodowego Pisarzy dla ratowania Austriackiego Forum Kultury w Warszawie.

Wyślij maila o treści:

Opowiadam(y) się za utrzymaniem Austriackiego Forum Kultury /
Instytutu Kultury Austriackiej w dotychczasowym miejscu lokalizacji.

Na adres: gr[at]literaturhaus.at. Mail jest chroniony przed spamerami, musisz mieć włączony Javascript, by go zobaczyć (Gerhard Ruiss) z odpowiednimi danymi: imię, nazwisko, zawód/stanowisko, funkcja/rodzaj instytucji, miejscowość, data.

Raz do roku

2009-03-12T13:32:00.004+01:00

Dzień szczególny, dzień wspaniały, dzień spokojny, dzień radosny ... urodziny.

Serdecznie dziękuję za wszystkie życzenia, uśmiechy, kwiaty ... Właśnie takie dni jak dzisiaj dają mi ogromnego kopa do działania i nic tego nie zmieni ...

Wspominki z lat szczenięcych ...

Koniec świata?

2009-03-11T09:03:00.005+01:00

Dzisiaj rano na portalu interia.pl zauważyłem bardzo ciekawy Raport specjalny. Już kilka razy na Blogu Pełnym Kultury, pisałem o zderzeniu cywilizacji, dlatego ...

"Co się stanie z naszym światem?" Ziemowita Szczerka:

Co się stanie z naszym światem? Końca historii nie widać, a czy obecne konflikty to na pewno konflikty cywilizacji, czy - być może - różnych ideologii? barbarzyństwa z postępem? Interesów? Czy świat powróci do sytuacji sprzed I wojny światowej? Czy Rosja pożre Białoruś, Ukrainę państwa bałtyckie i udławi się dopiero prąc dalej na Zachód? Czy islam zdominuje Europę?

Zanim spróbujemy odpowiedzieć na te pytania, musimy zachować się jak twórcy seriali. Przypomnimy, co działo się w poprzednim odcinku.

Na przełomie lat 80. i 90. padł komunizm, a Zachód dumnie odtrąbił zwycięstwo w trwającej pół wieku wojnie. Zimnej, bo zimnej, ale zawsze - wojnie. Zmęczony świat odetchnął chwilę i zaraz zaczął się zastanawiać: co dalej? Z odpowiedzią pospieszyło dwóch popularnych amerykańskich politologów: Francis Fukuyama i zmarły niedawno Samuel Huntington.

Co dalej? Nic. To już koniec - stwierdził Fukuyama.

Według Fukuyamy, wraz ze światowym zwycięstwem liberalnej demokracji rozwój systemów politycznych osiągnął swoje apogeum. To oczywiście nie koniec historii jako takiej, czas nie zatrzyma się w miejscu. Ale nadszedł koniec ideologicznej ewolucji ludzkości. Nie ma - według Fukuyamy - lepszego systemu niż ten, który panuje w świecie Zachodu, i na który po upadku komunizmu nawróciły się byłe demoludy.

Nie, to nie koniec - odpowiadał Fukuyamie, inny amerykański politolog, Samuel Huntington. Teraz dopiero zaczyna się kołowrotek: wojna cywilizacji. Poza tym - napomina Fukuyamę Huntington - społeczeństwa, które uważają, że ich historia się skończyła, są społeczeństwami, które zaczynają upadać.

Modernizacja - według Huntingtona - to niekoniecznie kroczenie ścieżką Zachodu. Nie jest powiedziane, że wszystkie cywilizacje rozwijają się według jednego, konkretnego modelu i dążą do tego samego wzorca. Ponadto, poszczególne cywilizacje nabierają coraz większego przekonania o wartości własnej kultury, nie porównują się już obsesyjnie do Zachodu. Kraje o wspólnej kulturze współpracują chętniej ze sobą niż z Zachodem - twierdził politolog.

Obie te tezy - z grubsza tu jedynie tu zarysowane - wzbudziły potężną dyskusję. Na Huntingtona i Fukuyamę sypały się cięgi i pochwały, słowa wsparcia i krytyki. Obaj politolodzy nie nadążali z polemicznymi ripostami.

Fukuyama ogłosił powściągliwą samokrytykę, a walące się World Trade Center - jak się zdawało - potwierdziło tezę Huntingtona i pogrążyło Fukuyamę. Do tego okazało się, że autokratyczne systemy kapitalistyczne, takie jak w Rosji czy w Chinach, nie radzą sobie specjalnie źle.

Na Chiny musiał Fukuyama patrzeć szczególnie ponuro: z wolnością tam przecież nieszczególnie, a wzrost gospodarczy rośnie niczym słupek rtęci na wiosnę.

Nawet lewicowy guru Slavoj Żiżek w rozmowie z Jackiem Żakowskim, opublikowanej w Polityce w 2005 roku, przyznał ze smutkiem, że to koniec demokratyczno-liberalnej utopii i wezwał do szukania nowego pomysłu na świat.

Koniec świata, jakim go znamy?
Rosja i Chiny, jakby nie było państwa-giganty, których nawrócenie na liberalną demokrację byłoby prawdziwą weryfikacją twierdzeń Fukuyamy, niespecjalnie kwapią się ku "końcowi historii". Szczególnie ponuro musiał patrzeć Fukuyama na upadek jelcynowskiej demokracji w Rosji, która omal nie doprowadziła do całkowitego rozkładu państwa.

Można dyskutować, czy powodem tego upadku był nieodpowiedni dla Rosji system polityczno-gospodarczy, czy też - po prostu - Rosja w tamtym czasie była skrajnie nieudolnie rządzona. Efekt jednak jest taki, że większość Rosjan o żadnym zachodnim wzorcu demokracji słyszeć już więcej nie chce, a front Władimira Putina nie musi nawet fałszować wyborów, by utrzymać się przy władzy.

Jak na rządy cara-premiera wpłynie obecny kryzys polityczny? Czy sytuacja gospodarcza nie doprowadzi do upadku panującego modelu władzy? Te pytania pozostają jak na razie otwarte.

Również Chiny nie palą się zbytnio do demokratyzacji, która - jak oczekiwał świat - miała być nieuchronną konsekwencją polityki bogacenia się chińskiego społeczeństwa.

Nowy XIX w. Roberta Kagana

Z tego właśnie punktu wystartował Robert Kagan w opublikowanym w 2008 roku w "The New Republic" artykule pt. „Koniec końca historii, czyli czemu XXI wiek będzie wyglądał jak XIX”, który jest częścią jego książki „The Return of History and the End of Dreams”.

Ten amerykański neokonserwatywny politolog i publicysta postrzegany jest jako myśliciel, który zasugeruje nam, jak może wyglądać nowe, to ledwie napoczęte przez historię stulecie. Autor zajmuje się głównie stosunkami Zachodu i Rosji, dlatego też wokół tego właśnie tematu buduje swoje koncepcje.
Dobry i dbający o lud rosyjski car Putin /AFP"Wychodzi na to, że wzrost dobrobytu i autorytaryzm można pogodzić" - pisze Kagan, mimochodem depcąc biednego Fukuyamę. Autokratyczne reżimy - według niego - nauczyły się, w jaki sposób ograniczać swobody polityczne, nie ograniczając rozwoju gospodarczego.
Kagan porównuje tutaj systemy Chin i Rosji do panującego na przełomie XVIII i XIX wieku w Europie absolutyzmu oświeconego. "Oni - jak pisze Kagan - nie tylko są autokratami, ale wierzą w autokrację".
Według politologa, Władimir Putin mógłby, jak Ludwik XIV, powiedzieć" "państwo to ja". Tutaj, przyznajmy, mógłby wtrącić się Fukuyama, i zauważyć, że zarówno Chiny, jak i Rosja nie są po prostu gotowe na liberalną, kapitalistyczną demokrację, co nie znaczy, że ta kiedyś u nich nie wyewoluuje.

Na razie jednak jest, jak jest. I z perspektywy Moskwy czy Pekinu świat wygląda zupełnie inaczej niż z perspektywy Fukuyamy, NATO, USA czy UE.
Kagan przypomina, że z pozycji Moskwy wojna o Kosowo w 1999 roku była ewidentnym przykładem zachodniego imperializmu, arogancji i jego nieliczenia się z międzynarodowymi organizacjami (Rosja - przypomnijmy - zagroziła wtedy interwencji wetem w Radzie Bezpieczeństwa ONZ, a NATO zainterweniowało bez tego mandatu).
Dlatego tym bardziej - dodajmy - Rosja źle reaguje na ataki międzynarodowej społeczności na jej interwencję w Gruzji. Ale zarówno Rosja, jak i Chiny czują się upokorzone narzucaniem im przez Zachód sposobu myślenia, który - choć dla nas oczywisty - dla nich wcale taki oczywisty nie jest.

Jakie prawo ma Zachód, by upominać Rosję?

Tienanmen dzisiaj. Nikt nie zdaje się pamiętać, co się tu wydarzyło w 1989 roku. "Konflikt pomiędzy prawem międzynarodowym i liberalną moralnością - pisze Kagan w artykule - jest rzeczą, z którą kraje demokratyczne nie potrafią sobie poradzić. Chińscy politycy pytali i nadal pytają, od czasu wydarzeń na placu Tiananmen, jakie rząd amerykański ma prawo do tego, by tak brutalnie ingerować w chińskie wewnętrzne sprawy"?

Jak wyglądałby świat bez USA?

"Takie prawo zapewnia liberalne credo: wiara w to, że wszyscy ludzie rodzą się równi i posiadają pewne niezbywalne prawa, których to praw rządy muszą przestrzegać. Rządy posiadają mandat do sprawowania władzy wyłącznie za zgodą rządzonych i mają obowiązek chronienia praw swoich obywateli do życia, wolności i własności.
Tym, którzy podzielają tę liberalną wiarę, polityka zagraniczna, a nawet wojny toczone w obronie tych idei, jak tamta wojna w Kosowie, mogą być usprawiedliwione. Nawet jeśli prawo międzynarodowe ich zabrania.
Ale dla Chin, Rosji i innych krajów, które nie podzielają takiego spojrzenia na świat, USA i ich demokratyczni sprzymierzeńcy narzucają swoje zdanie innym nie dlatego, że mają rację, a dlatego, że mają siłę. Dla nie-liberałów liberalna wizja świata nie jest postępem. Jest represją".

XXI wiek: Demokracje kontra dyktatury

Co więcej - i to kolejny cios zadany Fukuyamie - Chińczycy mają, według Kagana, podstawy do tego, by zakładać, że ich model rozwoju, w końcu poparty wieloletnim wzrostem ekonomicznym, może być dobrą opcją dla rozwijających się narodów. A zatem: cóż może być alternatywą dla zachodniej liberalnej demokracji?
Kagan cytuje rozmowę byłych przywódców Chin i Iranu, Li Penga i Alego Rafsandżaniego, w której stwierdzają, że obaj pragną "budować taki porządek światowy, w którym wybór systemu społecznego jest wyłączną sprawą mieszkańców tego kraju". Jak się wydaje, pod tym stwierdzeniem mogliby się z powodzeniem podpisać Władimir Putin i - jak na razie - Dmitrij Miedwiediew. Zresztą, Kagan cytuje też Siergieja Ławrowa, ministra spraw zagranicznych Rosji, który cieszy się, że Zachód traci monopol na przebieg globalizacji.

Jak więc prognozuje Kagan, światu w XXI wieku nada ton konfrontacja między demokracjami a dyktaturami. Będzie to przypominało sytuację dziewiętnastowieczną z jej koncertem mocarstw i wspieraniem przez autokratyczne rządy pokrewnych im autokratycznych sił w innych krajach.

Jako najbardziej oczywiste pola bitew, na których konflikt ten już się przecież rozgrywa, Kagan daje przykład Ukrainy i Gruzji.

Upadek Stanów Zjednoczonych i potęga Rosji?

Ale nie tylko Kagan wieszczy świat oparty na rywalizacji, zamiast na współpracy. Są tacy, przy których Kagan to optymista.
Emmanuel Todd, ten sam francuski politolog, który już w latach siedemdziesiątych przepowiedział upadek Związku Radzieckiego, z iście nadsekwańską sympatią dla USA przepowiada upadek kolejnego imperium - amerykanskiego. "Stany Zjednoczone - uważa Todd - są problemem dla świata, a zamiast porządku i stabilizacji, wprowadzają, gdzie się da, chaos i konflikty".

Jak będzie wyglądał świat według Todda? Dokładnie odwrotnie niż teraz. To Rosja, która zdąży wyewoluować od chaosu i agresji do stabilnej demokracji, będzie strażnikiem międzynarodowego ładu i porządku, a Stany Zjednoczone staną się "tym złym", który - szamocząc się, by udowodnić światu swoją pozycję - będzie zachowywał się tak, jak Rosja do tej pory. A może i gorzej.

W swoim "Schyłku Imperium. Studium o rozkładzie systemu amerykańskiego", wydanym w 2002 roku, Todd pisze, że USA najprawdopodobniej wejdą na drogę rządów oligarchicznych. Todd sugeruje, że w przyszłym świecie najlepiej stawiać na sojusz euroazjatycki.

"To Eurazja - twierdzi Todd - posiada większość naturalnych bogactw i jest zdolna do współpracy z resztą świata, ponieważ posiada odpowiednią etykę, która każe szanować odmienne kultury, w tym - co ważne - i muzułmańską. Dlatego to współpraca jeszcze mocniej zjednoczonej Europy z Rosją będzie przyszłym kręgosłupem świata".

Edward Lucas, brytyjski dziennikarz prestiżowego "The Economist", wydał książkę zatytułowaną "Nowa zimna wojna".

Według Lucasa, Rosja szykuje Europie scenariusz prawie identyczny z tym, jaki miał miejsce podczas najczarniejszej nocy naszego kontynentu, a która rozpoczęła się przed 1939 rokiem.

Lucas twierdzi, że rosyjską interwencję w Gruzji i późniejszą wojnę gazową łączyło jedno: był to test, mający wykazać, co Zachód tak naprawdę jest w stanie i ma ochotę zrobić w obronie swoich sojuszników.

Zachód - jak łatwo się domyślić - egzaminu nie zdał, a Ukraina i Gruzja nie dostały nawet MAP (Membership Action Plan - przyp. red.). USA są zbyt zaangażowane w Iraku i USA, a Unia Europejska - cóż - owszem, przyjęła do swojego grona część byłych sowieckich państw, ale nie traktuje ich specjalnie serio. A już tym, co dzieje się poza jej granicami, prawie wcale się nie interesuje.

Rosja nie wierzy, że Zachód jest w stanie spełnić jakąkolwiek groźbę, i dlatego spokojnie i metodycznie odrywa swoją byłą strefę wpływów od starego Zachodu, choćby za pomocą szantażu gazowego.

"Dajcie Rosji to, czego chce"

Rosjanie - wieszczy ponuro Lucas - najpewniej dokonają anschlussu Białorusi. Następnie mogą zażądać od Litwy eksterytorialnego korytarza tranzytowego do Kaliningradu. Mogą wystąpić zbrojnie przeciwko Estonii, która "uciska" rosyjską mniejszość, w skali kraju ogromną.

W obu tych przypadkach - przypomnijmy - Rosja zadrze z NATO, które - według Lucasa - zareaguje prawdopodobnie dopiero wtedy, kiedy nie będzie już miało innego wyjścia. Dokładnie tak samo jak w 1939 roku, gdy również odwlekano w czasie jakiekolwiek działanie.

Niemiecki historyk Michael Sturemer, ekspert od spraw rosyjskich i autor książki "Welt ohne Weltordnung", czyli "Świat bez porządku światowego", twierdzi, że Rosji po prostu należy pozostawić jej strefę wpływów. Trzeba - według niego - pogodzić się z tym, że rosyjska "umowa społeczna" jest dla nas nie do zaakceptowania, ale pamiętać należy, że jedynie szacunek dla tego ogromnego państwa pozwoli nam uniknąć eskalacji konfliktu, którego zarzewiem była wojna w Gruzji i "wojna gazowa" z Ukrainą, i - zapewne - "cyberatak" na Estonię.

Stuermer mówi jednak też coś, z czym z radością zgodziłby się zapewne Fukuyama: to mianowicie, że tak naprawdę interes Rosji to także nasz interes. Dlaczego? Dlatego, że jedynie stabilna, zamożna, nowoczesna i stopniowo liberalizująca się, a zatem spokojna i niechętnie angażująca się w konflikty Rosja jest gwarancją spokoju w naszym regionie. Byłaby to zatem Rosja z wizji Fukuyamy.

Właśnie. Tendencja do straszenia końcem znanego świata i rozrywania szat jest jak widać powszechna i dotyczy także intelektualistów. Ale może nie jest tak źle?

Pod pewnymi względami przecież tezy Fukuyamy wspierałby choćby fakt, że mimo wszystko grono państw demokratycznych stale się poszerza, a nie zmniejsza. Od czasu publikacji "Końca historii" klub demokratyczno-liberalnych krajów, jakim jest Unia Europejska (według samego Fukuyamy bardziej nawet zbliżona do jego "idealnego modelu" niż Stany Zjednoczone), powiększył się o postkomunistyczne kraje Europy Środkowej i Wschodniej. Kolejne więc narody wybrały tę właśnie, optymalną wedle Fukuyamy, drogę rozwoju.

Zresztą, nie tylko europejskie demoludy w ostatnich latach zapragnęły systemu gwarantującego wolność. Od połowy lat siedemdziesiątych na demokrację nawróciły się Hiszpania i Portugalia, a następnie Argentyna, Boliwia, Urugwaj, Brazylia i Chile. Później była wspomniana "jesień ludów", a następnie przyszedł czas na RPA, na wolne wybory w Korei Południowej, na Indonezję, Jugosławię, Gruzję, Ukrainę, Liban i Kirgistan.

Oczywiście, wizja demokracji w poszczególnych krajach jest różna. Można podawać przykład za przykładem i licytować się, w którą stronę tak naprawdę tendencja jest silniejsza.

Wenezuela, skanseny na Kubie i w Korei Północnej, białoruski kołchoz, Tajlandia z jej wojskowymi rządami, a w Afryce - choćby Kenia. No i oczywiście dwaj najwięksi gracze - Rosja i Chiny. Zwróćmy jednak uwagę, że nawet największe tyranie piszą sobie demokratyczne konstytucje, nawet, jeśli służą one jedynie do zatykania ust Zachodowi i własnej opozycji.

Jedynie cztery państwa na świecie same siebie nie uznają za demokratyczne: Birma, Arabia Saudyjska, Brunei i - cóż - Watykan. Prawda, oczywiście, wygląda zupełnie inaczej, ale sam ten fakt pokazuje, jaki ustrój jest powszechnie uznawany za wzorcowy, niezależnie od tego, ile w takim uznawaniu hipokryzji.

W sukurs Fukuyamie idą jednak ekonomiści. Coraz bardziej powszechnie przyjmowana jest teza, że stabilność demokracji ma duży związek z sytuacją gospodarczą kraju.

Jak pisze w jednym ze swoich esejów Neill Fergusson, powołując się na słowa znajomego "młodego Tanzańczyka", w Afryce, jeśli dasz komuś wszystkie rzeczy, które wynikają z rządzenia, czyli głównie władzę, pieniądze i pozycję, ten ktoś zawsze znajdzie powód, by nie oddawać tego czegoś po czterech latach opozycjoniście, czyli komuś, kto przez te cztery lata wieszał na nim psy.

Większa stabilność równa się większe dążenie obywateli do samodzielności (oczywiście w rozsądnym wymiarze ograniczonym kulturą - we wschodniej Azji rzadko przedkłada się jednostkę nad społeczność).

Czy Fukuyama zmartwychwstanie?

Nie jest wykluczone, że te ubogie kraje, które obecnie wpadają w coraz większy autokratyzm, po osiągnięciu ekonomicznej stabilności (a w kapitalistycznej autokracji warunki rozwoju ekonomicznego nie są - jak się okazuje - takie złe), sięgną ponownie po demokratyczne systemy. Ta wizja wprawdzie nie spełnia się w przypadku Chin, ale kto wie, czy po prostu nie potrzeba Chinom o wiele więcej czasu?

Autokracja jest, owszem, skuteczna, co uderza w argumentację Fukuyamy mówiącego o bezspornej wyższości liberalnej demokracji również w kategoriach ekonomicznych. Ale czy zamożni, świadomi i wyedukowani obywatele nadal będą obstawali przy autokracji?

Na razie w Niemczech. Jak twierdzi Paweł Świeżak w eseju "Samuel Huntington: prorok czy podpalacz", teoria Fukuyamy tak naprawdę nie upadła, a została jedynie odłożona "na lepsze czasy".

Sam Fukuyama zostawił zresztą w swojej teorii swoisty wentyl bezpieczeństwa pisząc, że - kto wie - być może na Zachodzie powrócą nawet tyranie, być może liberalnej demokracji nie uda się ocalić, nie będzie to jednak znaczyło, że nie jest ona systemem optymalnym.

Życzę miłej lektury, a do tematu pewnie jeszcze powrocę ...

Spoty

2009-03-10T00:39:00.003+01:00

Krótka prezentacja spotów reklamowych przygotowanych przez Miejską Telewizję Tarnobrzeg:

Pokazy filmów offów na antenie Miejskiej TV Tarnobrzeg w każdą drugą środę miesiąca!

Zatem do zobaczenia.

Dzień Kobiet

2009-03-08T11:14:00.003+01:00

Z okazji Waszego święta Drogie Panie, życzę wszystkiego najlepszego, spełnienia marzeń i ogromu miłości na co dzień. W końcu świat bez Was byłby brzydki i ponury.
Dzień Kobiet niechaj trwa przez cały okrągły rok ...

"Cały świat i wszystko na nim jest piękne, ale najpiękniejsza jest kochająca kobieta."
MAHOMET

Był mecz, czy może go nie było

2009-03-07T12:15:00.004+01:00

W związku z krzywdzącą i niesprawiedliwą decyzją Wydziału Rozgrywek PZPS, siatkarki Anser-Siarki Tarnobrzeg, postanowiły napisać list otwarty, w którym wyraźnie zaznaczają swoją dezaprobatę wobec ostatnich wydarzeń. Przypomnijmy: poszło o błahostkę, lecz diabeł tkwi w szczegółach. Mecz w Łańcucie został rozegrany w niedzielę 8 lutego, a nie w sobotę, 7 lutego. Organizatorem meczu był MKS Łańcut, i to on na początku października przesłał do PZPS informację o z terminami swoich spotkań w roli gospodarza. Mecz z Siarką miał się odbyć, 8 lutego, PZPS podobno się zgodził. - Nie wyraziliśmy zgody i poinformowaliśmy klub z Łańcuta o tym stosownym pismem - wyjaśnia przewodniczący Wydziału Rozgrywek PZPS Jacek Sęk. Poza tym działacze Siarki powinni, wiedzieć, że mecze ostatnich trzech kolejek, zawsze odbywają się w tym samym terminie - dodaje. Tymczasem z Łańcuta przyszło pismo do KS Siarka, w którym prezes MKS oświadcza, iż żadnego pisma z PZPS w tej sprawie nie było. Mecz się odbył ... Siarka wygrała 3-2, tym samym tarnobrzeskie siatkarki zapewniły sobie awans do play-off, w których grałyby z ... MKS-em Łańcut. Potem kolejno: obustronny walkower, odebranie dwóch punktów, spadek na szóste miejsce, co wiąże się z zakończeniem sezonu. Od 8 lutego nikt w PZPS sprawą się nie zajął, a posiedzenie WR PZPS odbyło się dopiero 26 lutego (dzień przed meczami play-off). Nie było czasu na odwołanie się od decyzji, bo WR PZPS czekał tydzień na protokół z meczu, którego ich zdaniem nie było (sic!). Poza tym skoro meczu miało nie być, kto i dlaczego wyznaczył arbitrów do tego spotkania?! Ewidentna jest wina łańcuckiego klubu, ale co zrobili działacze PZPS: wprowadzili dodatkowe zamieszanie, a wszystko odbywa się kosztem siatkarek Anser-Siarki Tarnobrzeg, które nie mogą pogodzić się ze smutnym losem ...

OTWARTY LIST SIATKAREK ANSER-SIARKA TARNOBRZEG

W związku z niezwykle krzywdzącą i niesprawiedliwą decyzją podjętą przez Wydział Rozgrywek PZPS dnia 26. lutego 2009 roku chcemy oficjalnie zaprotestować. Czujemy się okradzione i oszukane, a cały rok naszej pracy poszedł na marne. Z dużym zaangażowaniem i ambicją walczyłyśmy o możliwość gry w play-offach, które zostały nam odebrane, decyzję w sprawie protestu przeciągano i dzień przed pierwszym meczem play-off zostałyśmy poinformowane, że ukarano nas walkowerem zabierając wywalczone punkty, a na mecze pojedzie Skawa Kraków, mimo że sprawa przecież nie jest zakończona, bo przysługuje nam prawo odwołania się.

Milczałyśmy, kiedy posuwano się do różnych bezczelnych supozycji odnośnie naszego meczu z MKS Łańcut i nie chciałyśmy mieszać się w internetowe konfabulacje, jednak kiedy to WR PZPS podjął decyzję o ukaraniu nas nie możemy się z tym zgodzić i stanowczo protestujemy.

Zgodnie z decyzją WR PZPS ukarano nas "obustronnym walkowerem" (cytat ze strony PZPS), chociaż to MKS Łańcut i WR PZPS jako prowadzący rozgrywki popełnili błędy to ukarano nas karą, której nie przewidziano w Przepisach Dyscyplinarnych PZPS, jesteśmy tym szczerze zdziwione i zniesmaczone, gdyż nie rozumiemy dlaczego stosuje się wobec nas bardzo subiektywne interpretacje punktu 39 Przepisów Sportowo-Organizacyjnych PZPS na sezon 2008/2009. Samowolna zmiana terminu wg Przepisów Dyscyplinarnych PZPS jest sankcjonowana karą pieniężna określona w Komunikacie Organizacyjnym, więc tym bardziej bulwersuje nas tak nielogiczna interpretacja regulaminu i stworzenie kary specjalnie dla nas.

Kochamy siatkówkę i sport zawsze kojarzył nam się z inteligencją, uczciwością i ambitną walką, jednak życie weryfikuje takie, jak się okazuje, naiwne postawy, bo zostałyśmy brutalnie ściągnięte na ziemię przez niesprawiedliwą i niezrozumiałą w naszym odczuciu decyzję, która godzi w nas, trenera, sponsora oraz wszystkich ludzi działających społecznie na rzecz rozwoju i popularyzacji siatkówki w Tarnobrzegu.

Nasz klub z pewnością od decyzji Wydziału Rozgrywek się odwoła, ale my mimo to chciałyśmy, aby kibice oraz środowisko siatkarskie znali nasze stanowisko. Liczymy, że nasze odwołanie zostanie pozytywnie rozpatrzone i będziemy mogły mierzyć się z przeciwnościami na parkiecie, a nie martwić się dziwnymi decyzjami na szczycie.

Z poważaniem: Siatkarki Anser–Siarka Tarnobrzeg

Artykuł jest dostępny również na portalu siatkowka.net.

Stare czasy

2009-03-06T21:53:00.004+01:00

Pisałem już o koszykówce, ale dzisiaj po raz kolejny zebrało mi się na wspominki, gdy zacząłem oglądać NBA All-Star Game 1998. To wtedy według wielu komentatorów nastąpiło swoiste przekazanie pokoleniowej pałeczki. Na przeciwko siebie stanęli: Micheal Jordan (żywa legenda basketu) oraz wschodząca gwiazdka Kobe Bryant. To nie był zwykły mecz sezonu zasadniczego, ale niemal pewne, że ostatni All-Star Weekend MJ. Od samego początku debiutujący w pierwszym składzie Zachodu, Kobe, chciał pokazać pełnie swoich możliwość. MJ nie pozostawał dłużny, i rozkręcał się z minuty na minutę. Ostatecznie zdobył dwadzieścia trzy punkty, miał sześć zbiórek i osiem asyst ... i tytuł MVP meczu.

Akurat wrzuciłem część drugą, pierwszej kwarty, ale warto oglądnąć od samego początku.

Dla mnie, dzieciaka, który wychował się na nocnych transmisjach z komentarzem Ryszarda Łabędzia, miało podwójne znaczenie. Każdy z moich kolegów, oglądał zawzięcie wszystkie możliwe mecze a potem na szkolnym boisku, próbował kopiować wybrane zagrania ...
Boiska (choć kiepskiej jakości) pękały w szwach, a teraz ... czyżby skończyła się moda na koszykówkę.

Mam cichą nadzieję, że nowe twarze NBA (Kobe, LeBron James, Paul Pierce, Dwight Howard), plus Euro Basket 2009, który odbędzie się w naszym kraju, przywróci koszykówce dawną popularność. Co najważniejsze ... im więcej boisk, tym więcej chętnych, którzy trafią pod fachową opiekę i koniec końców może narodzą się następcy Adama Wójcika, czy Andrzeja Pluty.

Na koniec. Teraźniejszość, czyli All-Star Game 2009 ...

Dzień Kobiet trwający cały rok ...

2009-03-06T21:23:00.002+01:00

Tak, tak. Dzień Kobiet to nie tylko ósmy marzec. O płci pięknej powinniśmy pamiętać przez cały rok. Aby podkreślić szczególność chwili zapraszam w imieniu wszystkich organizatorów na wernisaż konkursu fotograficznego "Być kobietą ... - kobiecość okiem fotografów". Stary Browar, ul. Jachowicza, 8.03 /niedziela/, godz. 17:00. Każda Dama otrzymuje na wejściu kwiecistą niespodziankę.

Do zobaczenia.

Within Temptation

2009-03-05T09:24:00.003+01:00

Dalszy ciąg późnym wieczorem ...

Pierwsze "Spotkanie z pasją" zakończone. Uff. Odetchnąłem z ulgą. Zawsze jak robię jakąś inicjatywę po raz pierwszy to jest dla mnie jedną wielką niewiadomą, co czasami wymaga bardzo dużej elastyczności. Tym razem wszystko potoczyło się zgodnie z planem. Jak na tak "kulejącą" reklamę można być zadowolonym z frekwencji. Co do treści merytorycznych to naprawdę jestem pod ogromnym wrażeniem tego co usłyszałem. Wręcz na części pierwsze "rozebraliśmy" każdy kamień zamku dzikowskiego. Bardzo zaciekawił mnie blok dotyczący czasów współczesnych. Zamek nie został od razu przez władzę ludową przeznaczony na szkołę. Dzięki dr Michałowi Marczakowi była ogromna szansa na prowadzenie działalności muzealnej niemal od pierwszych chwil po "wyzwoleniu". I wtedy stan zbiorów dzikowskich byłby inny ... stało się jednak inaczej, a dr Adam Wójcik od samego początku za cel postawił sobie ... przywrócenie świetności siedzibie rodu Tarnowskich. Mimo, że działanie na rzecz kultury w Tarnobrzegu, nie należy do zadań łatwych, powoli, systematycznie i krok po kroku zbliża się moment zakończenia prac renowacyjnych samego zamku. Potem ... przyjdzie pora na park. Tutaj już jest gotowa koncepcja budowy ośrodka hipoterapii (Stowarzyszenie ESTEKA) - o czym szerzej na następnym "Spotkaniu z pasją".

Na koniec ciekawostka: chodziłem wiele razy po parku, patrzyłem na drzewa, ale nigdy do głowy mi nie przyszło ile z nich "pamięta", czasy Tarnowskich ... ostatnia inwentaryzacja drzewostanu, przynosi odpowiedź ... tylko sześć. Reszta "zasiała się sama", stąd po zamku, nie do poznania będzie cały park.

Wielkie dzięki dla tych, którzy byli na pierwszym "Spotkaniach ..." i już teraz zapraszam na kolejne ... 3.04 Państwa gościem będzie Robert Kędziora (Stowarzyszenie ESTEKA).

Pozdrawiam.

Muzyczny przerywnik

2009-03-04T09:24:00.006+01:00

Mały muzyczny przerywnik ... z innej beczki ...

Człowiek, który zmienił ten kraj ...

2009-03-03T18:54:00.005+01:00

Idąc do kina na film "Popiełuszko. Wolność jest w nas", bałem się jednego ... na pewno dostanę kolejną hagiografię, gdzie rzeczywistość przyjmiemy niemal na kolanach. Stało się inaczej ... Fakt, faktem autorzy pokazali (w skrócie) życie księdza Popiełuszki, ale pokazali ludzkie oblicze, człowieka, który swoim działaniem zaświadczył o wielkości własnego serca i ducha. Osobiście w pamięci zapadnie mi scena premierowa. Lata pięćdziesiąte, las, mały Jerzy wraz z ojcem, zbierają grzyby. Tą sielankę przerywają strzały. To "nowa" władza rozprawia się z tymi, którzy przelewali za Ojczyznę krew, ale nie uznają, kolejnej utraty niepodległości. Tata próbuje "ochronić" syna przed widokiem tego zła, niestety ... pada znamienne pytanie o całą sytuację i jednocześnie następuje przenośnia: walka dobra ze złem, która nie ma końca.
Daleko od Warszawy, kształtuje się charakter człowieka, który chce zmienić swoją ukochaną Polskę.

Wreszcie sceny końcowe i naturalistyczny obraz zabójstwa, który w "Polityce" red. Zdzisław Pietrasik, porównał do Pasji, Mela Gibsona. Wstrząsający, lecz nie uwzględniający nowych faktów, podważających dotychczasowe wyniki śledztwa (trop radziecki). Co rzuca się w oczy: kraj, który jest ogarnięty niemal patriotycznym szałem. Świat jest czarno-biały, nie ma żadnych wyborów natury moralnej i to będzie główna oś sporu krytyków.

Film zasługuje na uwagę, bo nie jest proste zmierzyć się z legendą, faktami, które były ukrywane i nie są do końca znane, a dodatkowo zgromadzić tak ogromne zasoby organizacyjno-finansowe (koszt: 12 mln zł, 200 aktorów, 7 tys. statystów, trudne sceny). Sam odtwórca głównej roli (Adam Woronowicz) poradził sobie całkiem nieźle. Dlatego nie trzeba chyba nikogo namawiać do obejrzenia filmu "Popiełuszko. Wolność jest w nas."

Muzyczne życzenie

2009-03-02T13:01:00.004+01:00

Tylko jedno dało się spełnić.
Pozdrawiam.

Coś się kończy, coś się zaczyna ...

2009-03-01T18:57:00.003+01:00

Bloog Pełen Kultury odchodzi do historii ... teraz przyszła pora na "Krytycznie", bo tylko to jest panaceum na nasze tarnobrzeskie (i nie tylko) problemy. Styl nie ulegnie zmianie, ale pojawi się kilka nowości. Zapraszam do lektury ...

I ostatnia nowość, która chyba wywoła największy szok ... z dniem 1 marca 2009 roku chciałbym złożyć rezygnację z pełnionej przeze mnie funkcji Prezesa Tarnobrzeskiego Stowarzyszenia Kulturalnego. Przeważyły głównie względy osobiste, czasowe oraz zwykłe zmęczenie materiału. W chwili obecnej czas zacząć procedurę wyboru nowych władz. Pamiętajcie ... nie ma ludzi niezastąpionych. Serdecznie dziękuję za dotychczasową współpracę: "Chcieć znaczy móc".

Pozdrawiam, Grzegorz Lipiec

Jeden taki dzień

2009-02-28T17:04:00.001+01:00

Dlya Tebya

2009-02-27T13:33:00.003+01:00

Biała Flaga

2009-02-26T21:07:00.001+01:00